پرچم سفید

شکوفه های انار مه 22, 2012

آرزوها، اسطوره های شخصی هستند که پرسونای خودش را می خواهد. از ذهن هر آدمی که متولد بشود، بیکار نمی‏ نشیند. این آدم ها هستند که بیکار می نشینند و آرزوهایشان را فقط می کنند. آرزو می گردد تا جایی، آدم خودش را پیدا کند. بعضی از این غمگین می شوند که آدم این آرزو نبوده اند، وگرنه چیزی که دوست داشته اند، جایی اتفاق افتاده و به بار نشسته است و مهم همین است.اتفاق خوب، آرزوی به واقعیت پیوسته است. خبر انتشار یک کتاب باشد یا نویسندگی یک کتاب خوب.

سه تار زدن در یک بعد از ظهر بهاری و ابری آوریل 4, 2012

ساز زدن شبیه بچه داری است. اولش می ترسی حتی بچه را بغل کنی. می ترسی از دستت بیفتد، بعد کم کم یاد میگیری چطور تر و خشک‏اش کنی. اولین صداها و نت هایی که از آن می شنوی، هیجان زده‏ات می کند و دوست داری دوباره بشنوی و لبخند می زنی. تازگی و اشتیاق یک نت و مضراب جدید، مثل اولین کلمات و هجاهای یک بچه. اولین قطعه ایی را که توانسته ایی بزنی، ضبط می کنی تا شیرینی اش یادت نرود؛ پرفکت نیست اما نتیجه ی ساعت ها تمرین است دیگر. مدتی که گذشت، از ناکوک و ناموزون بودن و در جا زدن نت ها خجالت می کشی.

یک سال و نیم بعد…

کم کم یاد می‏گیری خودت سیم هایش را که در رفته، تعمیر کنی. پرده هایش را که خراب شده، درست کنی. اول کار، انگشتهایت را هم که ببری، حس خوشایندی دارد و حسی دارد وسط استادی و شاگردی. نت ها خیلی وقت است مفرد نیستند و جمع شده، شده اند یک قطعه. قطعه هایی معروف که از دستهای هر نوازنده ایی که بشنوی، مزه ی منحصر به فرد دارد. مثل یک موضوع انشا در یک کلاس سی نفره. یک نفر فقط می نویسد و یک نفر حس و حالش را می ریزد توی نوشته و قطعه منحصر به فرد می شود. لحظاتی منحصر به فرد می شوند؛ و هر نت برای خودش کسی می شود که تو را به وجد می آورد و مثل لحظات شاعری، آن قسمت از زندگی ات رنگی می شود در میان آن همه خاکستری. گاهی به این فکر می کنی که فلان نوازنده در صد سال قبل هم، موقع نواختن فلان قطعه، فلان احساس تو را داشته یا نه. از تصور اینکه همان حس تو را داشته، یا تو همان فلان حس او را داری الان، تو را برق می گیرد!

کم کم دیگران هم خوششان می آید و به اجراهای خصوصی دعوت می شوی! اولش برایت جذاب است. مورد توجه بودن جذاب است دیگر. چند وقت که می گذرد، زورکی می شود. زورکی مثل لبخندهای زورکی، جمیع المعانی است و بدون شرح است. این جور وقتها آن لحظات منحصر به فرد را جستجو می کنی تا حواس و احوال خوب را به تو برگرداند و دست به مرمت دریافت های قدیمی و شخصی می زنی.

گاهی هم دلت می خواهد برای یک نفر خاص ساز بزنی. وقتی آن یک نفر خاص نیست، می شود درد بی درمان.

کم کم روی آوازهای معروف، نت ها را بی استاد و کتاب، پیدا می کنی. اما فقط یک چیزی این وسط مهم است. ساز زدن مثل خیلی چیزهای دیگر است. مثل لحظات شاعری، آن قسمت از زندگی ات رنگی می شود در میان آن همه خاکستری. تصور این همه شادی – از یک لکه ی رنگی وسط انبوهی از خاکستری- به بزرگی یک دایناسور غمگین است.