پرچم سفید

یک سال بعد فوریه 6, 2011

یکسال گذشت.
اینجا نوشتن رسم خوشایندی می شود که یقین داری حداقل برای خودت مهم است و می ماند. بدترین روزهای وبلاگ آن موقع بود که فیلتر شد. کسی دایما می پرسد»چرا همش داستان؟» و می گویم که نباید توضیح داد و می دهم. داستان برش هایی کوچک از زندگی ست، گوشه ایی از درک، از فهم من از زندگی ، ثبت لحظه ایی یا حرکتی یا حرفی و مفهومی که » آری به هر کنار/ صدها هزار دنیا، در گردش است و ما/ زان جمله بی خبر.»* وهر قدر سعی می کنم بومی سازی کنم نمی شود؛ «کاترین» را بکنم» بلقیس» و «خیابان ونیتی» را بکنم «بن بست شقایق». جایی منتقدی گفته بود » یک اثر برای جهانی شدن اول باید ملی باشد.» که من ملیتم پولتیکالیزه! شده. شاید بیشتر به رشته ی تحصیلی ام برمی گردد. همیشه جهان های نو را دوست دارم و این زبان مرا به آن جهان ها وصل می کند، چیزهایی که دوست داشتم داشته باشم و ندارم و کلا فضایی نو که خیلی با اینجایی که من زندگی می کنم متفاوت است. آدم اینجا مجبور به خودسانسوری هم میشود؛ و زنها همیشه و بیشتر. بسیاری مطالب نوشتم و هیچ وقت در وبلاگ نخواهم گذاشت، چون می ترسم از تبعاتش یا اثراتش یا اینکه تو چه فکری می کنی. نه مرد بودن راحت است و نه زن بودن، اما زن بودن برای خیلی ها جنسیتی است پررنگ تر از مرد بودن. اینروزها زن بودن دیگر دارد خیلی سخت می شود. چیزی که همیشه و بیش از هر چیز دیگر مرا هزار باره خوشحال کرده و می کند این friendship است. دیدن دوستانم از انجمن ادبی و هم صحبتی با آنها که از آرزوهایم بود همیشه. وبلاگ های آنها را هم تمام و کمال می خوانم و گاهی حتی پست های قدیمی شان را زیر و رو می کنم و قلمشان را بیشتر از مال خودم دوست دارم. دوستان جدیدی هم پیدا کردم . وبلاگم برای من حکم «تنفس» بین محاکمه را دارد. جایی که بعد از سالها نوشتن، توانستم جایی را پیدا کنم تا دیگران هم نوشته هایم را بخوانند. برای بزرگترین اشتیاق زندگی ام می نویسم؛ نویسندگی. آرزو اگر فقط برای کردن است؛ پس بگذار بکنم! همین جا هم خیلی از جملات را ننوشتم. من از نوشتن و پاک کردن بدم می آید. دلم می خواهد داستان زندگی خودم را بنویسم. شاید خیلی فروش کرد. آخر مردم سرک کشیدن در زندگی خصوصی دیگران را دوست دارند. اگر نوشتم، از همه چیزش می نویسم. از باید و نباید و از حرفهای ممنوعه و از خودم.
برای یک سالگی وبلاگم،
با احترام به همه ی خوانندگان خوب و اندک » پرچم سفید». حتی اگر مثل الان، یک «شاید» بیخ دل من است.

* دنیاها و فاصله ها / نوذر پرنگ