پرچم سفید

مینا، عشق پانزده سالگی فوریه 20, 2012

1. هر روز رنگ شالش را عوض می‏کند. ریمل زده و سایه ی مژه هایش افتاده روی دیوار. بوی ادکلنی که نمی شناسم. از آن طرف او که شلوارش را اتو کشیده، موهایش را ژل زده و این بین قلب هایی که احتمالن تندتر می زنند و صداهایی که نازک تر می شوند و کلماتی که صدای تپش قلب تویش می پیچد.
2. یاد آن روزها می افتم. یک اتفاقی که شاید هر روز، برای هر نفر و شاید هر روز برای یک نفر! می افتد و باز هم نو است. برای یک نفر ممکن است توی کلاس اتفاق بیفتد. برای یکی توی کتابخانه ی عمومی. برای یکی توی راه مدرسه. برای آن یکی توی مغازه و برای یکی هم توی پیاده رو. چیز بدی هم نیست. هیچ وقت نبوده. اما تابو بودنش برای یک دختر همیشه اصل است. عاشق شدن یک چیزی است که برای همه اتفاق می افتد. مثل مدرسه رفتن و آرایشگاه رفتن.
6. یک نفر عاشق می شود و تا بالشت هم می رسد و یک نفر عاشق می شود و حتی می ترسد بلند بگوید و خودش بشنود.
3. بوی ادکلن بلولیدی و بوی برگ های بید که می شکستیم تا در باز می شد، وقتی گوش هایم زل می زدند به کلمات تکه تکه ایی که برایم نهایت نو بودند. احساس ترسی دایم از اینکه هوش و حواسم افتاده پی چیزهایی که آنقدر جدید هستند که نمی دانم حد خطرشان تا کجاست. حتی می ترسیدم با کسی درباره اش حرف بزنم نکند تمام بشود! اتفاق افتاده بود و من خوب می دانستم در تناقض با شهر است.
4……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

5. اتفاق افتاده بود توی دل من. زودتر از آنکه برای او اتفاق بیفتد. کاریش هم نتوانستم بکنم و گذشت. حالا که خیلی گذشته، گاهی عجیب، طعم آن حس شیرین و دردناک را نشخوار می کنم.
7. بعد آدم هر چی زور می زند، دیگر اتفاق نمی افتد. زورکی که نیست! این طوری یکی می رود عاشق پول می شود، یکی عاشق کتاب و یکی عاشق ادبیات. یاد صدای شهیار قنبری می افتم.