پرچم سفید

اروس اکتبر 29, 2010

آنروز اروس خسته از این همه تیر که پرتاب کرده بود و به هدف خورده یا نخورده بود؛ خواست کمی شیطنت کند و باقی تیرهایش را زود پرتاب کند به قلب این و آن و برود مرخصی پیش خانم بچه ها.
آخرین تیررا در چله ی کمان گذاشت و گوشه ایی کمین کرد.یک ساعتی گذشت و کسی از آنجا رد نمی شد.داشت خسته می شد و خمیازه می کشید که یکدفعه چشم هایش گرد شدند.یک پیرزن خمیده پشت، با عینک دسته مفتولی داشت عصازنان از آنجا، آرام و با صداهایی شبیه آه و ناله رد می شد.اروس چشمهایش از شیطنت برق زد و فکری تازه از سرش گذشت.زود تصمیمش را گرفت و با یک چشم نیمه باز از چله ی کمان نگاه کرد و تیر را رها کرد.تیر رفت و بر قلب پیرزن نشست.پیرزن لحظه ایی سر جایش ایستاد و کمی سرخ شد و در یک اسلو موشن، آخ یواشی گفت و دستش را بر قلبش گرفت.اروس خوشحال از تمام شدن تیرهایش، سوار موتور گازی اش شد و تا می توانست گاز داد و در میان ابر انبوه دود از آنجا دور شد.
پیرزن بیچاره به خانه رسید.چیزی در قلبش بالا و پایین می رفت.هی تو دلش چیزی قنج می زد.حالش را نمی دانست و از هر دوای خانگی که بلد بود چیزی قاطی کرد و خورد.رفت جلو آیینه و از کشو میز آرایشی، یک رژ لب قرمز در آورد و با بهت و حیرت به لبش مالید.گرامافون را روشن کرد و کمی با آهنگ » رفته عزیزم؛ رفته» رقصید ، اما هنوز آرام نشده بود.صدای زنگ خانه آمد و پیرزن رفت در را باز کند.ماتریس بود.پسر جوان دانشجویی که در طبقه ی بالای خانه ی پیرزن زندگی می کرد و آن وقت شب آمده بود تا از پیرزن سوزن نخ بگیرد.پیرزن اما، تا ماتریس را دید، دلش هوری ریخت پایین و لبش را چسباند به لب ماتریس و گیج و منگ خودش را در آغوش او رها کرد.